PORTAL PROWADZI
opracowała Ewa Rościszewska
Ostatnia aktualizacja: 11.12.2008
System instytucjonalny rynku pracy i pomocy społecznej w Polsce

System instytucjonalny rynku pracy i pomocy społecznej w Polsce.
Opracowano na podstawie raportu „Ewaluacja działań podejmowanych na rzecz wsparcia systemu instytucjonalnego rynku pracy oraz pomocy społecznej w ramach EFS", wydanego przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego w 2008 r.

Polityka rynku pracy i pomoc społeczna w Polsce realizowana jest przez instytucje samorządowe oraz współpracujące z nimi – w mniejszym lub większym stopniu – organizacje pozarządowe. Wszystkie te podmioty można podzielić na:
> publiczne instytucje rynku pracy,
> publiczne instytucje pomocy społecznej,
> niepubliczne instytucje rynku pracy,
> niepubliczne instytucje pomocy społecznej.

Ten podział jest umowny, w rzeczywistości w przypadku niektórych organizacji pozarządowych granica między niepublicznymi instytucjami rynku pracy a niepublicznymi instytucjami pomocy społecznej jest dość płynna.

Instytucje rynku pracy
Publiczne instytucje rynku pracy to publiczne służby zatrudnienia (PSZ), na które składają się wojewódzkie i powiatowe urzędy pracy (WUP i PUP) oraz Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Jest to dość zintegrowane środowisko, co wypływa z faktu, że do 1999 r. PSZ podlegały administracji centralnej. Dodatkowym czynnikiem integrującym jest finansowanie zadań z Funduszu Pracy, co z kolei pozwala ministerstwu  jednocześnie wpływać na kierunki polityki rynku pracy. Funkcjonowanie PSZ reguluje Ustawa z dnia 22 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Do PSZ można zaliczyć także ochotnicze hufce pracy, które realizują działania z pogranicza rynku pracy i sektora pomocy społecznej, skierowane do młodzieży.

Pozostałe instytucje rynku pracy to:
> agencje zatrudnienia – niepubliczne instytucje zajmujące się pośrednictwem i doradztwem w zakresie rynku pracy oraz zatrudnieniem tymczasowym,
> instytucje szkoleniowe – publiczne i niepubliczne podmioty prowadzące edukację pozaszkolną,
> instytucje dialogu społecznego – do których zaliczają się związki zawodowe i organizacje pracodawców oraz organizacje pozarządowe współpracujące z instytucjami publicznymi „w zakresie realizacji zadań określonych ustawą”,
> instytucje partnerstwa lokalnego – zasadniczo instytucje publiczne, które „są instytucjami realizującymi inicjatywy partnerów rynku pracy, tworzonymi na rzecz realizacji zadań określonych ustawą i wspieranymi przez organy samorządu terytorialnego”.

W odniesieniu do części ww. instytucji, w szczególności instytucji dialogu społecznego, definicja ma charakter otwarty i od profilu organizacji zależy, czy może być ona uznana za instytucję rynku pracy.

Instytucje pomocy społecznej
Zgodnie z Ustawą o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. instytucjami pomocy społecznej są:
> regionalne ośrodki pomocy społecznej
> powiatowe centra pomocy rodzinie
> ośrodki pomocy społecznej
> domy pomocy społecznej
> placówki specjalistycznego poradnictwa, w tym rodzinnego
> placówki opiekuńczo-wychowawcze
> ośrodki adopcyjno-opiekuńcze
> ośrodki wsparcia
> ośrodki interwencji kryzysowej

Pomoc społeczną organizują organy administracji rządowej (Minister Pracy i Polityki Społecznej, wojewodowie) i samorządowej (marszałkowie województw, starostowie na poziomie powiatów oraz wójtowie, burmistrzowie, prezydenci miast na poziomie gmin). Realizując zadania pomocy społecznej organy te współpracują (na zasadzie partnerstwa) z organizacjami społecznymi i pozarządowymi, z kościołem katolickim i innymi kościołami, związkami wyznaniowymi oraz osobami fizycznymi i prawnymi. Zadania te są podzielone pomiędzy różne organy administracyjne:
> gminy – zadania zlecane przez administrację rządową i zadania własne,
> powiaty – zadania zlecane przez administrację rządową i zadania własne,
> zadania samorządu województwa,
> zadania wojewody.

Wiele zadań przypisanych gminom, powiatom i wojewodom jest zlecanych, na zasadach publicznego konkursu, podmiotom niepublicznym.

Więcej o kształtowaniu się polityki społecznej w Polsce w artykule Bartłomieja Piotrowskiego >

KOMENTARZE (0) | DODAJ KOMENTARZ
WARTO PRZECZYTAĆ

Oprac. Łukasz Komuda, źr. GUS

FLEXICURITY | STATYSTYKA | 24.03.2017 „Mamy rynek pracownika” słyszymy każdego dnia z mediów. Niby konsumenci i pracownicy mają swoje lata tłuste, ale większość z nas jakoś tego nie odczuwa. Cóż, polski rynek pracy tylko z pozoru jest w znakomitej kondycji. Fundamentalne problemy pozostają na nim nierozwiązane. Ponieważ zmierzenie się z nimi wymaga polityki obliczonej na wiele kadencji sejmowych i kompleksowe, systemowe działanie … (więcej >)