PORTAL PROWADZI
Ostatnia aktualizacja: 24.10.2006
Outplacement środowiskowy

Aktualizacja: 1 marca 2010

W outplacemencie środowiskowym przyjmuje się znalezienie pracy za cel długookresowy. Ta forma outplacementu szczególnie sprawdza się przy zapobieganiu skutkom długookresowego bezrobocia.

Istotę outplacementu środowiskowego pokazano na schemacie 4. W stosunku do modelu outplacementu klasycznego, przedstawionego na schemacie 1, odmienny jest krąg beneficjentów i cel działania. W odróżnieniu od outplacementu klasycznego lub zaadaptowanego, ze względu na załamanie lokalnego rynku pracy, znalezienie pracy uznane zostało za cel długookresowy. Sprawdzono skuteczność wykorzystania metody outplacementu dla zapobieżenia skutkom długookresowego pozostawania bez pracy lub też przeciwdziałania negatywnym postawom młodych osób, które po zakończeniu kształcenia nie mogą podjąć pierwszej pracy.

W outplacemencie środowiskowym istotne jest połączenie efektu funkcjonowania beneficjentów w grupie (wzajemne wsparcie i samopomoc, działania indywidualne i grupowe) oraz aktywizacji indywidualnej z wykorzystaniem typowych narzędzi outplacementowych. W budowie i funkcjonowaniu zespołu oraz w wykorzystaniu grupy w procesie wsparcia indywidualnej aktywizacji beneficjentów kluczową rolę odgrywa animator grupy.

Rolą animatora grupy w pierwszej fazie jest budowa i utrwalanie więzi w zespole beneficjentów. Działania animatora rozpoczynają się w już na pierwszym etapie realizacji projektudziałania promocyjne projektu spotkania informacyjne" (patrz schemat 5). Następnie, na etapie naboru uczestników do udziału w projekcie, animator pomaga beneficjentom wypełniać deklarację uczestnictwa i arkusz danych osobowych. Uczestniczy też w działaniach na etapie diagnozy indywidualnej. Animator grupy odgrywa kluczową rolę w działaniach realizowanych równolegle:"aktywizacja i działania grupowe" oraz "aktywizacja indywidualna". Wykorzystuje przy tym efekt pracy i wsparcia grupy.

W oparciu o animatora grupy i zorganizowane zaplecze materialne tworzona jest grupa, w strukturze której rozpoczyna pracę każdy z beneficjentów. Tworzenie grup powinno następować według kryterium terytorialnego, którym jest miejsce zamieszkania lub łatwy dojazd grupy około 15 osób. Na pierwszym etapie grupę powinni tworzyć animator i psycholog-trener, w zależności od możliwości i potrzeb. Grupa powinna mieć zapewniony kontakt, wsparcie i pomoc ze strony Regionalnych Centrów Aktywizacji.

Należy położyć duży nacisk na organizację trwałej bazy lokalowej, a także tradycji i obrzędowości grupy. Centra powinny być tworzone w oparciu o zasoby i potencjał kadrowy organizacji, realizujących program według metodyki outplacementu środowiskowego. Centra powinny mieć zabezpieczone materialne warunki funkcjonowania i zasoby finansowe oraz odpowiednio przygotowaną kadrę. Podstawę funkcjonowania Centrum stanowi zespół realizacyjny czyli zespół doradczo-treningowy: doradca zawodowy, pośrednik pracy, rejestrator, psycholog lub socjolog, doradca, trener przedsiębiorczości, animatorzy grup.

Strukturę nadrzędną powinni stanowić: koordynator projektu, koordynator regionalny oraz konsultanci: doradcy, trenerzy, animatorzy.

> Cele organizacji i funkcjonowania CAZ
Celem organizacji i funkcjonowania regionalnych Centrów Aktywizacji Zawodowej powinno być wsparcie tworzenia, organizacji i efektywnego funkcjonowania środowiskowych grup wsparcia i samopomocy oraz efektywna realizacja zadań w ramach aktywizacji indywidualnej przy wykorzystaniu klasycznych narzędzi outplacementowych.

> Pierwszym etapem funkcjonowania beneficjentów w grupie jest przekonanie ich o konieczności, celowości i efektach pracy nad sobą obejmującej integrację z grupą, rozpoznanie własnych potrzeb, rozpoznanie słabych i mocnych stron, ustalenie własnej hierarchii wartości, zmianę sposobu myślenia, zmianę nastawienia, określanie celów. Ważnym efektem realizowanych działań powinna być integracja grupy oraz rozwój więzi między animatorem a grupą.

> Po próbie redefinicji celów i postaw każdego z beneficjentów następuje przejście do indywidualnych zajęć aktywizujących. Ich celem jest rozwój aktywności, w tym: nabycie umiejętności i poznanie sposobów poszukiwania pracy, ocena własnych możliwości, przygotowywanie dokumentów aplikacyjnych, przygotowanie się i udział w rozmowie kwalifikacyjnej z pracodawcą. W drugim etapie, wykorzystując wsparcie i funkcjonowanie grupy, beneficjenci wykonują indywidualne zadania aktywizujące (pisanie cv, autoprezentacja - rozmowa z pracodawcą, poszukiwanie ofert przez telefon). Dla osób wykazujących cechy i predyspozycje świadczące o gotowości podjęcia próby zatrudnienia zorganizowany jest, w oparciu o Regionalne Centra Aktywizacji, klasyczny cykl działań outplacementowych realizujący sekwencję typowych działań outplacementowych zaczerpniętych z metodyki outplacementu klasycznego. Beneficjenci, którzy realizują wymienioną sekwencję działań, lub też po jej zrealizowaniu nie uzyskali zatrudnienia, wracają do grupy. Następnym etapem aktywizacji beneficjentów w ramach środowiskowych grup wsparcia i samopomocy są grupowe zajęcia aktywizujące. Obejmują one na pierwszym etapie treningi zadaniowe, w tym: pisanie dokumentów, gry symulacyjne (scenki), testy, autokorektę zachowań (poprzez analizę zapisów video).

> Na etapie drugim następuje kształtowanie postaw aktywnych poprzez działanie grupowe. Grupy przy wsparciu animatorów, trenerów i doradców przygotowują i realizują działania na rzecz środowiska. Działania te powinny być oparte o istniejące zasoby ludzkie, techniczne, organizacyjne i kapitałowe. Dodatkowo, efekty "zewnętrznych" grupowych działań aktywizujących pozwalają na skonsolidowanie środowisk lokalnych wokół liderów oraz grup samopomocy. Realizowane działania powinny być monitorowane ze strony animatora grupy oraz Regionalnych Centrów Aktywizacji, a ich efekty ocenione i docenione. Należy podkreślać każdy pozytywny aspekt i efekt działania, umacniając poczucie sukcesu, własnej wartości oraz dokonań grupy. Po zajęciach wykonywanych przez część grupy, jej członkowie wracają do niej, planując i realizując kolejne przedsięwzięcia.

> Niezależnie od grupowych zajęć aktywizujących, przy braku możliwości uzyskania przez uczestników zatrudnienia, należy koncentrować działania na wsparciu psychologicznym, akcentując konieczność kształtowania i nabywania nowych umiejętności psychologicznych: aktywności, komunikatywności i asertywności. Ważną umiejętnością, którą należy uwzględnić w planach pracy grupy powinno być utrwalenie zdobytych umiejętności poruszania się po rynku pracy.

> W efekcie kolejnych działań, zdobywania nowych umiejętności i doświadczeń, środowiskowe grupy wsparcia i samopomocy uzyskują status grup samosterownych. Są one w stanie (oprócz pomocy swoim członkom w znalezieniu zatrudnienia), generować nowe formy organizacyjne: stowarzyszenia, programy celowe, inicjatywy środowiskowe, wsparcie działań przez wolontariat itp. Grupy samosterowne po zmianie statusu formalno-prawnego są w stanie jako organizacje pozarządowe aplikować o środki pomocowe i celowe oraz występować i realizować projekty środowiskowe finansowane np. ze środków UE.

> Charakter uwarunkowania realizacji procesu outplacementu środowiskowego wymuszają konieczność uzyskania społecznej akceptacji i wsparcia realizowanych działań. Formą wyrażenia akceptacji jest akces (organizacji, instytucji i osób posiadających potencjał, autorytet i kwalifikacje) do pracy w Komitecie Sterującym Projektu.

> Pierwszym zadaniem Komitetu jest weryfikacja prawidłowości, przydatności oraz możliwości wykonania działań ujętych w Koncepcji Projektu. Ponadto Członkowie Zespołu powinni wskazać optymalne formy realizacji celów wskazanych w Koncepcji.

> Następnym etapem prac powinno być przeciwdziałanie tym czynnikom, które powodują pogarszanie się sytuacji na rynku pracy. Działania te powinny obejmować m.in.: modyfikację kierunków i programów nauczania dla zapobieżenia kształceniu kolejnych grup bezrobotnych oraz pomoc przedsiębiorcom w przezwyciężaniu okresowych problemów, w tym: zapobieganie prostej restrukturyzacji przez redukcję zatrudnienia oraz generowanie nowych rozwiązań (inwestycji) sprzyjających rozwojowi rynku pracy.

> Członkowie Komitetu Sterującego powinni podejmować inicjatywy zmierzające do pozyskiwania nowych partnerów społecznych i przedsiębiorców do działań.

> Ważnym efektem pracy Komitetu winno być uzyskanie pomocy i możliwości promocji realizowanych działań, ich uczestników i podejmowanych inicjatyw wśród administracji rządowej, struktur samorządowych oraz organizacji pozarządowych.

> Komitet Sterujący powinien służyć wszechstronną pomocą udzielając wsparcia koncepcyjnego, organizacyjnego i doradczego zarówno Regionalnym Centrom Aktywizacji Zawodowej jak i powoływanym i funkcjonującym Środowiskowym Grupom Wsparcia i Samopomocy.

> Szczególnym celem Komitetu Sterującego jest identyfikacja źródeł współfinansowania projektu i inicjatyw podejmowanych przez Środowiskowe Grupy Wsparcia i Samopomocy. W tym zakresie wymagane jest głównie wsparcie dotyczące montażu finansowego z wykorzystaniem źródeł finansowania dostępnych organizacjom pozarządowym.

> Końcowy etap
Po zrealizowaniu celów programu "Bezrobocie - co robić?" oraz wykorzystaniu form i metod outplacementu środowiskowego dla zapewnienia pomocy i aktywizacji beneficjentów Regionalne Centrum Aktywizacji ulega rozwiązaniu. Jego funkcję, wyposażenie, technologię i wiedzę na temat organizacji działalności przejmują funkcjonujące na danym terenie Środowiskowe Grupy Wsparcia i Samopomocy. Grupy te, po zrealizowaniu pełnego zakresu działań w ramach projektu, są w stanie samodzielnie inicjować, realizować i efektywnie wykorzystywać uzyskane zasoby dla realizacji inicjatyw środowiskowych o szerokim obszarze tematycznym i kręgu beneficjentów.

Ośrodki aktywności społecznej są formą aktywności obywatelskiej, w ramach której różne grupy, w tym także bezrobotni, uzyskują możliwość działania. Umiejętność skupienia grupy ludzi wokół określonej idei, jej samoorganizacja, prezentacja projektów działań i planowanie efektu, identyfikacja i uzyskanie środków finansowych i wsparcia społecznego dla realizowanych zadań - to umiejętności nowe dla społeczności lokalnych w Polsce. Ich nabycie i wykorzystywanie pozwoli tym społecznościom na efektywne funkcjonowanie, w tym przeciwdziałanie negatywnym procesom, np. skutkom długotrwałego bezrobocia i marginalizacji życia osób nim dotkniętych.

> Polecana literatura dotycząca outplacementu

Więcej: outplacement klasyczny i zaadaptowany

KOMENTARZE (1) | DODAJ KOMENTARZ
~s.m. wierny czytelnik | 05.09.2012, 04:34 | autor
kto jest autorem tego artykułu? potrzebuje tego do pracy :)
WARTO PRZECZYTAĆ

Oprac. Łukasz Komuda, źr. GUS

FLEXICURITY | STATYSTYKA | 24.03.2017 „Mamy rynek pracownika” słyszymy każdego dnia z mediów. Niby konsumenci i pracownicy mają swoje lata tłuste, ale większość z nas jakoś tego nie odczuwa. Cóż, polski rynek pracy tylko z pozoru jest w znakomitej kondycji. Fundamentalne problemy pozostają na nim nierozwiązane. Ponieważ zmierzenie się z nimi wymaga polityki obliczonej na wiele kadencji sejmowych i kompleksowe, systemowe działanie … (więcej >)