PORTAL PROWADZI
Ostatnia aktualizacja: 17.03.2018
Współczynnik aktywności zawodowej

Współczynnik aktywności zawodowej w IV kwartale 2017 roku wyniósł 56,2% – informuje Główny Urząd Statystyczny. Wskaźnik obniżył się o 0,5 pkt. proc. w porównaniu do III kw. 2017 roku, a w relacji do IV kwartału 2016 roku – 0,1 pkt. proc. Maksimum tego piętnastolecia wynosiło 56,8% (II kwartał 2000 roku), jednak należy pamiętać, że na początku lat 90. XX wieku wskaźnik przekraczał 60%. Historyczne minimum wskaźnika zostało ustanowione w I kwartale 2007 roku na poziomie 53,2%, co oznacza, że aktualnie wskaźnik ten jest wyższy zaledwie o 3,5 pkt. proc. 

Użyj suwaków powyżej, aby zmienić okres wyświetlania wskaźników.
Najedź myszką na punkty wykresu i odczytaj wskazania dla danych kwartałów.

Współczynnik aktywności zawodowej w IV kwartale 2017 roku wyniósł 56,2% – informuje Główny Urząd Statystyczny. Wskaźnik obniżył się o 0,5 pkt. proc. w porównaniu do III kw. 2017 roku, a w relacji do IV kwartału 2016 roku – 0,1 pkt. proc. Maksimum tego piętnastolecia wynosiło 56,8% (II kwartał 2000 roku), jednak należy pamiętać, że na początku lat 90. XX wieku wskaźnik przekraczał 60%. Historyczne minimum wskaźnika zostało ustanowione w I kwartale 2007 roku na poziomie 53,2%, co oznacza, że aktualnie wskaźnik ten jest wyższy zaledwie o 3,5 pkt. proc.

Analiza długoterminowa
Współczynnik aktywności zawodowej przedstawiany jest przez Główny Urząd Statystyczny od 1992 roku, czyli od momentu prowadzenia Badań Aktywności Ekonomicznej Ludności. W pierwszych latach transformacji wskaźnik utrzymywał się powyżej poziomu 60%, ale około 1994 roku zaczął się obniżać. Od roku 2000 nie spadł jednak poniżej 53%, ale nie przebił też granicy 57%. Maksimum ostatniego piętnastolecia znaleźć można w II kwartale 2000 roku (56,8%), a minimum – na początku 2007 roku (53,2%). Od 2008 roku mamy do czynienia z bardzo powolnym, ale stabilnym wzrostem tego współczynnika. (ostatnia aktualizacja: kwiecień 2018 roku).

Wskaźnik aktywności zawodowej znacznie różni się w zależności od badanych grup. Przyjmuje różne wartości w tym samym okresie dla płci, jednak znacznie bardziej widoczna jest gradacja wskaźnika dla poszczególnych grup wiekowych. W IV kwartale 2014 roku najwyższy współczynnik aktywności zawodowej wykazywały grupy osób w wieku 35–44 lata (87,5%) i 25–34 lata (86,1%). W grupach tych osoby przeważnie zakończyły naukę, a przy tym statystycznie rzadziej dotykają choroby oddalające je od rynku pracy.

Warto odnotować, że we wspomnianych grupach wiekowych współczynnik aktywności zawodowej jest znacznie niższy w przypadku kobiet niż mężczyzn. Wiąże się to z utrwalonym w naszej kulturze wzorcem macierzyństwa. Na poziom wskaźnika ma też wpływ badany region. Największy współczynnik aktywności zawodowej w IV kwartale 2014 odnotowano w województwie mazowieckim (61,8%), najmniejszy natomiast w warmińsko-mazurskim (51,1%). Ta prawidłowość wynikać może z poziomu trudności znalezienia pracy. Chociaż województwo mazowieckie z bardzo prężną stolicą również różnicuje się terytorialnie pod względem wskaźnika, to Warszawa, jako swoisty „koń pociągowy” w statystykach daje regionowi palmę pierwszeństwa. Województwo warmińsko-mazurskie pozostaje zaś jednym z najtrudniejszych rynków pracy. Tam też zapewne jest najwięcej osób zniechęconych wielokrotnymi nieudanymi próbami do poszukiwania zatrudnienia. Tezę potwierdzają również inne regiony uważane za biedniejsze i cechujące się gorszą sytuacją na rynku pracy: zachodniopomorskie (53,3%), czy podkarpackie (54,1%).

Metodyka współczynnika aktywności zawodowej
Współczynnik aktywności zawodowej to procentowy udział aktywnych zawodowo w liczbie ludności w wieku 15 lat i powyżej. Ludność aktywna zawodowo to natomiast osoby w wieku 15 lat i więcej uznane za pracujące lub bezrobotne. Dane powstają zgodnie z zaleceniami Międzynarodowej Organizacji Pracy i Eurostatu.

Za osoby pracujące uważa się osoby wykonujące pracę przynoszącą zarobek, osoby prowadzące działalność gospodarczą, właściciele i współwłaściciele gospodarstw indywidualnych w rolnictwie, osoby wykonujące pracę nakładczą, duchownych. Co ciekawe, do pracujących nie zalicza się osób wykonujących pracę na umowę o dzieło, umowę zlecenie oraz osób przebywających na urlopach wychowawczych powyżej 3 miesięcy.

Do bezrobotnych natomiast zalicza się osobę, która w okresie badanego tygodnia nie była pracującą, w ciągu 4 ostatnich tygodni aktywnie poszukiwała pracy oraz jest w stanie ją podjąć w ciągu dwóch tygodni następujących po badaniu. Od I kwartału 2001 populacja osób bezrobotnych obejmuje osoby w wieku 15–74 lata.

Uwagi metodologiczne
Do pracujących nie są zaliczane osoby, które wykonują pracę w oparciu o umowy cywilno-prawne. W roku 2012 była to armia ponad 1,35 mln osób, a dziś może ich być jeszcze więcej. Warto też mieć na uwadze, że przynależność do kategorii bezrobotnych jest deklaratywna. Badacze nie są bowiem w stanie stwierdzić np. tego, czy osoby bezrobotni faktycznie są w stanie podjąć pracę w przeciągu 2 tygodni.

Pamiętajmy także, że w liczniku wskaźnika mamy osoby powyżej 15 roku życia. Obniżenie wartości wskaźnika może więc łączyć się z oddaleniem od rynku pracy osób starszych, matek, czy osób niepełnosprawnych, ale również z wysokim odsetkiem ludzi uczących się.


ZOBACZ WSZYSTKIE OPISANE STATYSTYKI.

NOWY KOMENTARZ
TYTUŁ KOMENTARZA
TREŚĆ KOMENTARZA
PODPIS

AKTUALNOŚCI

Analiza nowego prawa pracy przypomina konną jazdę bez głowy po nieznanym podłożu. (Autor grafiki: geralt, źródło: pixabay.com, licencja: CC0)

FLEXICURITY | INSTYTUCJE RYNKU PRACY | NARZĘDZIA RYNKU PRACY | PRAWO | 03.04.2018 Wiemy już, co znajduje się w dokumentach przygotowanych przez Komisję Kodyfikacyjną. Wiemy także, ile pracy i pieniędzy kosztowały. Nie wiemy tylko, czy warto je czytać. (więcej >)